madeliefschrift

Wat was dit de voorbije weken, er was altijd weer iets nieuw?

De laatste maanden was ik verschrikkelijk moe. Mentaal ging het vaak wel, maar mijn lichaam kon niet mee.

De eerste klap

Allemaal begonnen met een familielid in het ziekenhuis. Ik kreeg het nieuws in een bericht en mijn wereld stortte in. Van een hele dag geen energie hebben en afwezig zijn naar een lichaam vol spanning en adrenaline op enkele seconden. De tranen liepen over mijn gezicht en stond paraat om meteen naar daar te vertrekken voor steun.

Mijn neef was al daar en volgde mee, hij hield mij op de hoogte van hoe het was. Daarna is hij mij komen ophalen om naar hun te gaan. Eenmaal daar kon ik terug meer rust vinden. Gelukkig waren ze er snel bij en maar 4 dagen in het ziekenhuis, wel levenslang medicatie moeten blijven nemen. Ik was zo opgelucht dat alles goed ging komen.

Het heeft veel van mijn lichaam gevraagd. De paniek was enorm, ik weet niet hoe ik zou reageren als ik op dit moment mijn grootouders zou verliezen. Bij hun is het zo warm en een veilige haven om even op kracht te komen.

De tweede klap

Twee weken later heb ik een zwaardere therapie sessie. Net die avond besluit mijn kat Fidel niet thuis te komen. Dit is nog nooit gebeurd, als hij naar buiten gaat komt hij tussendoor altijd terug even binnen of op het terras.

De paniek sloeg weer meteen toe. Ik ben de hele nacht wakker geweest, in de zetel met een serie op. Heel de tijd hopen dat hij thuis komt. Meerdere keren in de nacht in de buurt gewandeld, maar nergens te zien.

Even kreeg ik hoop, in de verte was er een zwart-witte kat. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een andere kat was, met exact hetzelfde postuur en bijna dezelfde patronen.

De volgende dag nog steeds niet, dus tijd om het online te verspreiden. Er kwamen reacties, maar telkens voor een andere kat. Daarna flyers gemaakt en opgehangen. Weer 2 reacties die over een andere kat gingen… Dit was al dag 3 dat hij weg was.

Tegen de avond op dag 4 was ik echt gek aan het worden thuis. De dag daarna ging ik naar mijn grootouders voor verjaardag neef. Ik heb hun opgebeld om te horen of ik deze avond al naar hun mocht komen. Mijn bompa was dan zo lief om mij te komen halen. Het deed mij goed om daar te zijn.

Die nacht krijg ik telefoon en een bericht dat Fidel gevonden is. Hij stond ineens op hun terras en ze hebben hem binnen genomen. Deze keer was het ook effectief Fidel. Na half 4 heb ik niet meer kunnen slapen. Met de vroegste bus zou ik pas tegen 7u thuis zijn. Besloten om dan om 4u mijn stiefpapa te bellen, hij moet vroeg opstaan voor het werk. Mama was ook wakker, zij ging hem dan ophalen. Om 5u ging ze vertrekken naar mijn appartement voor de kat, en Fidel was terug thuis.

In de ochtend moest ik naar hem toe, bompa wilde mij wegdoen. We hebben dan Fidel mee terug naar hun genomen, zodat ik hem niet moet missen. De autorit vond hij geweldig, bleef mooi in mijn armen liggen en deels nog in zijn mand. Al snel was hij bij hun binnen aan het rondlopen en op zijn gemak ontdekken. Eindelijk kon ik terug ademhalen nu hij bij mij was en de spanning kon weggaan.

Het was zoveel op korte tijd dat mijn lichaam geen tijd had om te recupereren.

NU

Mijn lichaam is nog steeds niet volledig hersteld, veel moe, afwezig, snel spierpijn,…

Maar mentaal voel ik me wel goed.

Ik heb op de switch Disney Dreamlight Valley terug herontdekt, al snel ben ik enkele uren kwijt aan spelen.

De grootste drive die ik nu terug heb is om als coach te gaan starten. Ik ben via NHA een cursus wandelcoach aan het volgen en in september ga ik een opleiding starten. Ik heb altijd al iets willen betekenen en doen voor anderen, 1-op-1 ligt mij persoonlijk ook het beste merk ik. Iedereen vind mijn kalmte en luisterend oor mijn beste kwaliteiten.

Ik heb een sollicitatie om te starten als auti-coach, dit lijkt me heel boeiend. Door mijn opleiding als orthopedagoog en werk heb ik hier ervaring mee.

Ik zou het wel geweldig vinden om uiteindelijk mijn eigen praktijk te starten, enkel nog kijken welke doelgroep ik voor ogen wil hebben. De natuur wil ik er bij gaan betrekken, dit geeft zo een rust en vredig gevoel.

Ik ga nu ook meer werk maken van mijn blog en berichten schrijven en posten.

Ik kijk er naar uit!!!!!